Φιλάνθρωπος επιλεκτικά ή απλά φιλάνθρωπος;

Παρατηρώ με μεγάλη ικανοποιηση το πως οι άνθρωποι στη χώρα μας συσπειρώνονται σε ώρες αναγκης για να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο, και νιώθω ταυτόχρονα μια μικρή ανακούφιση τη στιγμή που είχα αρχίσει να χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους και την εκτίμησή μου στους Ελληνες.

 Με απογοήτευαν οι φωνές των φίλων που σχολίαζαν τόσο επιφανειακά τα πολιτικά γεγονότα, που γίνονταν τόσο αυτοαναφορικοί και εγωιστές στις δύσκολες στιγμές, ο ανταγωνισμός, ο θυμός προς τον οποιονδήποτε περνά καλύτερα, με θύμωναν οι γνωστοί που ψήφιζαν με το θυμικό τους και καταντούσαν επικίνδυνοι. Παρ όλα αυτά μας δικαιολογούσα ή μάλλον μας αιτολογούσα, είναι η παιδεία μας, είναι που ως άνθρωποι λειτουργούμε ορισμένες φορές δειλά, θνητά, όλοι μας έχουμε τρωτά σημεία, είναι που καλομάθαμε και άλλα τέτοια που δεν πείθουν ούτε εμένα που τα λέω. Εντάξει, ακόμα με απογοητεύουν όλα αυτά, αλλά έχω μια ελπίδα οτι είμαστε πολλοί. αυτοί που νοιαζόμαστε είμαστε πολλοί.

Σε αυτήν την φάση των γεγονότων διαχωρίζω τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες. Οι πρωτοι είναι εκείνοι που πράττουν. Που είναι αποδέκτες συναισθημάτων και αποφασίζουν να εκπέμψουν επίσης συναισθήματα. Είναι εκείνοι που δημιουργούν πρωτοβουλίες, συσπειρώνουν, ενημερώνουν, δουλεύουν, είναι παρόντες, προσφέρουν αυτό που μπορούν, είναι ακόμα και ο παππούς που με την πενιχρή του σύνταξη αγόρασε ένα κουτί γάλα και το έστειλε εκεί που έπρεπε.
Το μεγαλείο των εθελοντών! Το να αποφασίζεις να διαθέσεις τον χρόνο σου, την ζωή σου, να αφήσεις πίσω δουλειές, εκκρεμότητες, δικούς σου ανθρώπους, διασκέδαση, για όσο πάρει προκειμένου να βρίσκεσαι εκεί που θα είσαι περισσότερο χρήσιμος. Και να το κάνεις! Κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες και να μην τα παρατάς, γιατί όσο είσαι εκεί σκέφτεσαι πως είναι δική σου ευθύνη, πως δεν σου επιτρέπεται να είσαι πουθενά αλλού! Είναι αυτό που έχω ξαναπεί. Ο καθένας μας θα έπρεπε να θεωρεί ευθύνη του να σώσει τον κόσμο! Ευτυχώς το κάνουν κάποιοι.

Υπάρχουν εκείνοι που σχολιάζουν εξ αποστάσεως και λυπούνται αλλά θεωρούν οτι δεν τους αφορά το πρόβλημα ή οτι τέλος πάντων δεν μπορούν να βοηθήσουν αφού, η σύνταξη μειώθηκε από 1500 στα 1200, οτι έχουν και παιδιά και εγγόνια να θρέψουν και αυτό προέχει, που να περισσέψουν για τα ξένα, επίσης που να τρέχω τώρα να βρω που μαζευουν πράγματα για τους πρόσφυγες έχω τόσες δουλειες κ.ο.κ. Αυτοί είναι εκείνοι που είναι όπως προανέφερα αυτοαναφορικοί. Κανείς δεν έχει σημασία παρά μόνο εγώ, κανείς δεν έχει τόσα προβλήματα όσα εγώ, δεν με αφορούν εμένα όλα αυτά, αρκετά έχω στο κεφάλι μου και άλλα τέτοια. Εδώ εντάσσονται και εκείνοι που αναβάλλον την οποιαδήποτε κίνηση για κάποια στιγμή που θα βολευει καλύτερα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που αν τους πεις οτι πεθαίνεις από κάποια ανίατη αρρώστια θα σου πουν για το βαρύ κρυολόγημα που πέρασαν τον περασμένο χειμώνα που σαν κι αυτό αλλο δεν ξανάδες στην ζωή σου!

Η τρίτη κατηγορία είναι εκείνη που θα πει: " Δεν βοηθάτε κανέναν Ελληνα καλύτερα, και εδώ πεινάνε τα παιδάκια, δεν σας είδα να κάνετε τίποτα!" Είναι αυτοί που δεν βοηθούν ούτε τον Ελληνα ούτε τον πρόσφυγα, ούτε το παιδί τους το ίδιο. Γιατί δεν μπορείς να είσαι επιλεκτικά φιλάνθρωπός, γιατί τα συναισθήματα δεν αναβλήζουν από τους ανθρώπους επιλεκτικά. Είναι εκείνοι που μισούν τα ζώα, τους ανθρώπους και καθετί ζωντανό. Είναι εκείνοι που θα πουν"Αντί να ταίζεις το ζώο δεν ταίζεις κανένα παιδάκι; (κατά προτίμηση Ελληνάκι). Λες και το ένα αναιρεί το άλλο. Λες και μπορεί κάποιος να νιώθει την ανάγκη να βοηθήσει τον αβοήθητο, τον ταλαιπωρημένο, με κριτήρια είδους και εθνικότητας. Και σαφώς υπάρχουν προτεραιότητες. Προτεραιότητες που θα αφορούν την ανάγκη. Και ανάγκη δεν έχει ο πιο κοντινός σου, όπως διάβασα κάπου σε κάποιο σχόλιο, αλλά εκείνος που υποφέρει περισσότερο.
Εάν έχεις ένα σπίτι να κοιμηθείς και φαγητό καθε μέρα, έστω και φτωχικό, εάν δεν φοβάσαι κάθε μέρα για την ζωή σου, εάν δεν έχεις μαζί σου ένα παιδί που σημαδεύτηκε για πάντα από την φρίκη του πολέμου, εάν δεν έχεις δει εκατοντάδες νεκρούς να κείτονται γύρω σου, ίσως και να πρέπει να σκεφτείς πως αυτή τη στιγμή δεν έχεις προτεραιότητα. Εάν υπάρχει κάποιος στον κόσμο που θα σε ζήλευε, ίσως να μην έχεις προτεραιότητα. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν τον κόσμο χειρότερο και κάνουν μερικούς από εμάς να απογοητευόμαστε από τον κόσμο και να ξεχνάμε οτι γύρω μας υπάρχουν ευτυχώς και οι άλλοι. Εκείνοι που νιώθουν.
Και για να χωρέσω κάπου εδώ το αίσθημα της Εθνικής υπερηφάνιας που τόσο διαχειρίζεται η τελευταία αυτή ομάδα, θα ομολογήσω πως μου ακουγόταν πάντα λιγάκι ανόητο να νιώθω υπερήφανη για οτιδήποτε δεν αφορά τις πράξεις μου, αλλά για κάτι που έκανε μια ομάδα ανθρώπων στην οποία κατά τύχη ανήκω.
Ωστόσο ομολογώ πως έπιασα τον εαυτό μου να νιώθει υπερήφανος για την χώρα του όταν είδα πλήθος ανθρώπων να ξεπερνούν τα δικά τους προβλήματα για να ασχοληθούν με του διπλανού τους, να νιώθω τελικά υπερήφανη που μια τόσο μικρή χώρα και τόσο ταλαιπωρημένη όπως η δική μου, πρωτοστατεί ανά τον κόσμο σε εθελοντισμό και προσφορά στο θέμα των προσφύγων και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης. Εσείς λοιπόν οι εθνικά υπερήφανοι Ελληνες νιώστε υπερηφάνια για αυτό που συμβαίνει σήμερα και αφήστε για λίγο πίσω τον Μέγα Αλέξανδρο και το 1821. Αναζητήστε αλλού την ικανοποίηση στη ζωή σας και αφιερώστε την σε κάτι καλό.
Ένα πέρασμα είναι έτσι κι αλλιώς η ζωή μας, ας φροντίσουμε να είναι ευωδιαστό!

Και εδώ θα παραθέσω ένα αγαπημένο μου παραμύθι, μιας και έτσι έχω μάθει να μιλάω στα παιδιά. Δεν θα σώσεις μόνος σου τον κόσμο, αλλά εάν νιώσεις την ευθύνη να το κάνεις τότε θα κάνεις αυτό που σου αναλογεί.

ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ: ΜΙΑ ΣΤΑΛΛΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ

(Το κολιμπρί είναι το μικρότερο πουλί στον κόσμο, το μήκος του σώματός του φτάνει τα 2,5 εκατοστά)
Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στο δάσος, όλα τα ζώα τρέχουν για να σωθούν εκτός από ένα κολιμπρί, το οποίο παίρνει μια στάλα νερό στο ράμφος του και πετάει προς τη φωτιά…
«Τι νομίζεις ότι κάνεις; Είσαι τρελός, δεν θα σταματήσεις την φωτιά!», του φωνάζει ένας ελέφαντας. «Το ξέρω», απαντά το κολιμπρί, «κάνω όμως αυτό που μου αναλογεί». —

Η πατρική αγάπη σπουδαιότερη όλων

Είναι σίγουρο ότι πολλές μαμάδες διαβάζοντας τον τίτλο της δημοσίευσης θα αναρωτηθούν και κάποιες θα ενοχληθούν που το τρόπαιο της αγάπης του κόσμου που θεωρούσαμε ως τώρα κατάκτηση της μητέρας και μόνο, αμφισβητείται. Και για να σας προλάβω θα διαχωρίσω. Η μητρική αγάπη είναι πιο σημαντική απ όλες και θεωρείται προϋπόθεση για να δημιουργηθεί ένας ισορροπημένος άνθρωπος. Οι πιθανότητες για ψυχικές ασθένειες ενός ατόμου που δεν την έχει βιώσει πολλαπλασιάζονται κατά πολύ ενώ τα κατάλοιπα της απουσίας της πατρικής αγάπης είναι κυρίως ψυχολογικά και όχι ψυχικά και κατά πολύ περισσότερο διαχειρίσιμα άπό το άτομο.
Τι είναι αυτό που κάνει την πατρική αγάπη τόσο σπουδαία; Θα το καταλάβουμε εάν κοιτάξουμε προσεκτικά την φύση της γυναίκας και την φύση του άντρα.
Η βιολογική σύνδεση της μάνας με το παιδί της είναι αυτονόητη και λόγω της διαδικασίας της εγκυμοσύνης αλλά και εξελικτικά. Οι μητέρες σε όλα τα είδη είναι εμπλουτισμένες με δυνατά ένστικτα προστασίας και ανατροφής του μικρού τους, ένστικτά που παρακινούν να υπερβαίνει κάθε δυσκολία και κάθε κίνδυνο ώστε να αναθρέψει και να ενηλικιώσει το μικρό  της. Δεν είναι λοιπόν κατάκτηση του χαρακτήρα μας η αγάπη προς το παιδί μας αλλά οφείλετε κυριώς στην ίδια την φύση μας , και σε ένα καλοφτιαγμένο σύστημα ορμονών που προσπαθεί να διατηρήσει το είδος μας επάνω στον πλανήτη. Δεν ακούγεται μεγαλειώδες αλλά αυτή είναι όπως και να το κάνουμε μία πλευρά. Αυτό που επιπλέον κατακτήσαμε ως ανθρώπινο είδος και μας διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα, η τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε, είναι ότι εκτός από ένστικτα έχουμε και συναισθήματα. Η μάνα λοιπόν εξ αρχής αγαπάει το παιδί της επειδή οι ορμόνες της την κάνουν να το αγαπάει και να το προστατεύει και έπειτα καθώς το αναθρέφει συνδέεται μαζί του και συναισθηματικά.
Αγαπάει επίσης την απόλυτη ανάγκη που έχει το μικρό της προς εκείνη, ένα είδος φυσιολογικής αυταρέσκειας που μας κάνει να νιώθουμε μοναδικές και αυτή η σχέση που αμφίδρομα χαρακτηρίζεται από την εξάρτηση συνεχίζει έτσι ως την ενηλικίωση με προέκταση όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Ποση ικανοποίση θα αντλήσει η μητέρα όταν το μωρό της θα θέλει από την πρώτη στιγμή εκείνη και μόνο εκείνη, όταν μόνο σε εκείνη θα ησυχάζει και πόσο αλληλένδετο είναι αυτό το απόλυτο αίσθημα της χρησιμότητας της στην ζωή του με την αγάπη της για εκείνο;
Οι γυναίκες ορίζουν την σχέση με τα παιδιά τους μέσα από την χρησιμότητά τους, την φροντίδα που τους παρέχουν ακόμα και όταν δεν είναι πια απαραίτητη. Γι  αυτό και όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και απομακρυνθούν από την μητρική στέγη η μητέρα είναι αυτή που βιώνει "το σύνδρομο της άδειας φωλιάς",  αφού νιώθει ότι δεν την έχουν ανάγκη τα παιδιά της και άρα ο ρόλος της ως τροφός καταρρέει. Δηλαδή η γυναίκα αυτοπροσδιορίζεται μέσα από τον ρόλο της μάνας διότι πολύ σοφά αυτός είναι ο ρόλος της επί της γης και για αυτόν προορίζεται βιολογικά. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι γυναίκες που δεν έχουν τεκνοποιήσει ακόμα και όταν αυτό είναι συνειδητή επιλογή επιλέγουν κάποια στιγμή της ζωής τους υποκατάστατα παιδιού όπως ανίψια ή κατοικίδια για να μεταφέρουν την μητρική φροντίδα που αναβλύζει από το DNA τους.
Ακόμα και κοινωνικά μια καλή μητέρα δεν χρειάζεται να είναι καλή σε τίποτα άλλο προκειμένου να χαίρει την εκτίμηση του περίγυρού της. Το να είναι καλή μητέρα αρκεί.Η μητέρα το γνωρίζει αυτό και συνήθως διακριτικά ή όχι το επιδεικνύει. Αντλεί από αυτό ευχαρίστηση. Φυσιολογικά όλα αυτά και καθόλου κατακριτέα.
Δεν ισχύει το ίδιο και για τον άνδρα όμως. Ένας άνδρας δεν αυτοπροσδιορίζεται μέσα από τον ρόλο του πατέρα καθότι βιολογικά και εξελικτικά ο ρόλος του είναι διαφορετικός. Ο αρσενικός είναι προστάτης της οικογένειας και ο ρόλος του είναι να φέρνει την τροφή και να προστατεύει από τους εξωτερικούς κινδύνους. Κοινωνικά αυτό έχει μεταφερθεί ως ρόλος στην οικονομική κάλυψη των αναγκών της οικογένειας και στην ανάληψη ευθυνών και αποφάσεων που τον καθιστούν το ισχυρό φύλο. Η δυαδική σχέση του πατέρα με το παιδί του, είναι εξαιρετικά πρόσφατη κατάκτηση και δεν οφείλεται σε βιολογικά ένστικτα.
Ας δούμε πως βιώνει ένας άντρας τον ερχομό του παιδιού του στον κόσμο, την εγκυμοσύνη της συντρόφου του. Για εκείνον το οτι θα γίνει πατέρας είναι μια πληροφορία. Είναι ένα δεδομένο που πρέπει να επεξεργαστεί με την λογική του σε αντίθεση με την γυναίκα που από την πρώτη στιγμή το βιώνει σωματικά. Ολόκληρο το ορμονικό της σύστημα την προετοιμάζει για αυτό που πρόκειται να συμβεί. Ο άντρας θα πρέπει να αποδεχτεί αυτήν την πληροφορία και να αποφασίσει τι θα κάνει με αυτήν και πάλι με την λογική του. Το συναίσθημά που θα αναβλύσει μέσα του με αυτό το δεδομένο του κρίνεται κατά πολύ από την προσωπικότητά του.
Έπειτα τις πρώτες εβδομάδες γνωριμίας του με το μωρό του θα πρέπει να δημιουργήσει μία σχέση από το μηδέν, δεδομένου οτι δεν έχει σαφή ρόλο. Το μωρό περνάει όλο του τον χρόνο με την μητέρα που το φροντίζει,, το θηλάζει, το ηρεμεί με μόνο μία αγκαλιά και γνωρίζει καλά οτι σε αυτή την σύγκριση είναι όπως και να το δούμε χαμένος. Δεν τρέφει τα συναισθήματα του για το μωρό από την αυταρέσκεια του πως για εκείνο είναι μοναδικός αφού στην ζωή του τις πρώτες εβδομάδες έρχεται δεύτερος ή και τρίτος και τέταρτος εφόσον εμπλέκονται και άλλοι ου φροντίζουν το μωρό όπως γιαγιάδες.
 Αυτό ενισχύεται κατά πολύ όταν ο πατέρας δουλεύει αρκετές ώρες και η επαφή του με το μωρό είναι λιγοστή. Σε αυτές τις ώρες θα το κρατήσει λίγο αγκαλιά, θα το αλλάξει αδέξια και με μεγάλη προσπάθεια και όταν θα κλάψει θα αναρωτιέται τι δεν έκανε καλά και θα σπεύσει να το δώσει την μητέρα του που εκείνη σίγουρα γνωρίζει καλύτερα. Στην πραγματικότητα το πιο πιθανό είναι οτι το μωρό πεθύμησε την μυρωδιά της μαμάς του και την φωνή της, που έχει μάθει από τις πρώτες στιγμές της ζωής του καλά ή ένιωσε την ανασφάλεια του ενήλικα που το κρατάει και ανησύχησε.
Θα περάσει πολλά εμπόδια για να καταφέρει να διεκδικήσει μία σημαντική θέση στην ζωή του μωρού, θα κάνει υπερβάσεις, θα ανεχτεί το επικριτικό βλέμμα της συντρόφου που τα κάνει όλα καλύτερα, θα υπερβεί την φύση του που τον θέλει απόμακρο και απορροφημένο στο ζήτημα της επιβίωσης της οικογένειας, θα ψάξει να βρει τρόπους να ισορροπήσει όλα τα κοινωνικά δεδομένα που τον θέλουν σκληρό αλλά και τρυφερό, ισχυρό αλλά και στοργικό, έναν πατέρα που βάζει όρια στα παιδιά του αλλά παίζει μαζί τους και γίνεται ένα με αυτά. Και όλα αυτά θα τα κάνει επειδή και μόνο θέλει.
Κοινωνικά δεν θα καταξιωθεί από τον ρόλο του καλού πατέρα εάν δεν είναι πετυχημένος και σε έναν ακόμα τουλάχιστον τομέα, αυτόν της εργασίας. Θα θεωρηθεί καλός πατέρας για τους γύρω του όχι εάν δημιουργήσει μία ειλικρινή σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης με τα παιδιά του αλλά μάλλον περισσότερο εάν τα προικίσει με κανένα σπιτάκι ή κάνει κανέναν γάμο τρικούβερτο όταν με το καλό παντρευτούν. Αρα ούτε και από εκεί αντλεί την ανάγκη να δημιουργήσει δεσμό με το παιδί του. Τότε που; Από την ανάγκη του να βιώσει συναισθήματα.
Ολο αυτό που θα πετύχει ή δεν θα πετύχει θα οφείλεται στην προσωπικότητά του. Και τελικά όταν θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί από το παιδί του, όταν θα είναι τα πάντα για κείνον όταν η σχέση αυτή θα αποκτήσει χαρακτήρα, χρώμα και προσωπικότητα, θα είναι επειδή ο ίδιος θέλησε να βιώσει αυτό το συναίσθημα και το έκανε ανιδιοτελώς. Στο dna του δεν τα γράφει όλα αυτά, δεν θα θρέψει την αυταρέσκεια του, ούτε θα καταξιωθεί κοινωνικά. Η προσωπική και μοναδική σχέση που θα αναπτύξει με το παιδί του θα είναι το κατόρθωμά του. Γι αυτό και η πατρική αγάπη είναι πιο σπουδαία από όλες.

Γιατί σήμερα οι μαμάδες εκφράζουν τόση δυσαρέσκεια με το πρόγραμμα ζωής τους;

Ένα ερώτημα που με απασχολούσε τελευταία μιλώντας με μαμάδες μικρών παιδιών είναι "Γιατί τόση δυσαρέσκεια;" Προσφατά η απορία μου αυτή έγινε πιο έντονη όταν συνάντησα μία νέα μητέρα σε κάποια πλατεία που επαίζαν τα παιδιά μας και μου έλεγε απηυδησμένη ότι δεν αντέχει άλλο και ότι ανυπομονεί να πάει το παιδί της στο νηπιαγωγείο για να απαλλαγεί για λίγες ώρες αλλά και μήπως καταφέρουν οι δασκάλες και το στρώσουν έτσι ζωηρο και ανυπάκουο που είναι. Συνειδητοποιησα ότι πολλές μαμάδες, αλλές περισσότερο και άλλες λιγότερο, βιώνουν μία κατάσταση οπου θεωρούν τα παιδιά τους βάρος και ανυπομονούν να ελευθερωθούν έστω και περιστασιακά από αυτά με κάποιον τρόπο. Σίγουρα η απάντηση δεν είναι ότι δεν αγαπούν τα παιδιά τους. Ολες έχουμε βρεθεί στη θέση αυτή, να θέλουμε κοινώς να ξεσκάσουμε.

Τις ημέρες εκείνες έμενα στους γονείς μου επειδή ο άντρας μου έφυγε για ένα σύντομο ταξίδι με τη δουλειά. Παρατήρησα ότι όχι μόνο ήμουν πιο ευδιάθετη αλλά έπαιζα με μεγαλύτερη όρεξη με τα παιδιά μου, είχα καλύτερη σχέση μαζί τους και εκείνα ήταν σαφώς πιο ευδιάθετα. Τι ήταν διαφορετικό από τις υπόλοιπες ημέρες στο σπίτι; Πολλά. Θα μου πειτε σαφώς η βοήθεια. Είναι άραγε το φυσιολογικό ή το παράταιρο να έχει κανείς βοήθεια στο μεγάλωμα των παιδιών του; Εάν είναι αφύσικο τότε θα έπρεπε να λειτουργεί αντίστροφα. Θα έπρεπε να μην νιώθουμε καλά μέσα σε αυτό ή να μην νιώθουν τα παιδιά μας καλά. Θα έπρεπε να δυσλειτουργεί. Αντιθέτως όμως λειτούργησε τόσο θετικά στην ψυχολογία όλων, την δική μου, των γονιών μου και των παιδιών μου που οι μέρες παρατάθηκεν από ένα διήμερο σε κάτι παραπάνω από βδομάδα.
Τι είναι αυτό που δημιούργησε η σύγχρονη κοινωνία και τελικά μετέτρεψε σε σφάλμα μία τόσο δημιουργική συνύπαρξη, αυτή της μεγάλης οικογένειας που μόλις πριν από ΄μία γενιά κυριαρχούσε.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από την στιγμή που δημιουργήθηκε το ανθρώπινο είδος οι άνθρωποι ζούσαν σε αγέλες, μαμάδες, μπαμπάδες γιαγιάδες, θειές, παιδιά κλπ. και αυτό λειτουργούσε πολύ βοηθητικά αφού ο καθένας αναλάμβανε άναν ρόλο. Οσο τα μωρά ήταν μικρά τα φρόντιζαν οι μαμάδες ενώ οι αρσενικοί έβγαιναν για κυνήγι. Οι υπόλοιπες θηλυκές συλλέγανε καρπούς και φρόντιζαν την υπόλοιπη οικογένεια ενώ οι γηραιότεροι εμεναν πίσω να φυλάνε την φωλιά, να την ευπρεπίζουν, να φτιάχνουν εργαλεία ή να φέρνουν ξύλα για την φωτιά. Η μαμά λοιπόν λεχώνα δεν ασχολούνταν με τίποτα άλλο πέρα από το μωρό της. Τα υπόλοιπα τα φρόντιζε η αγέλη. Οταν τα μικρά μεγάλωναν λιγάκι η μαμά μπορούσε να τα αφήσει στις γιαγιάδες τους και να πάει και εκείνη να συλλέξει καρπους ή να ασχοληθέι με τις υπόλοιπες εργασίες που είχε ανάγκη η φωλιά. Επιπλέον δεν ένιωθαν ποτέ μοναξιά και δεν τους έλειπε η επικοινωνία μιας και η ομάδα είχε πολλά μέλη και πάντα θα ήταν κάποιο εύκαιρο για παρέα.

Σήμερα η μαμά λεχώνα έχει να φροντίσει το μωρό της, το σπιτι της και τον άντρα της, σύντομα να πάει και στη δουλειά και άν δεν΄πάει το πιο πιθανό είναι ότι θα βρίσκεται φυλακισμένη σε άνα σπίτι με ένα μωρό και ολομόναχη μέχρι να γυρίσει ο άντρας της από τη δουλειά που και εκείνος θα θέλει κάποια βοήθεια ή εξυπηρέτηση και σίγουρα δεν θα έχει και πολλή όρεξη για κουβέντα έτσι κουρασμένος που θα ναι.Τι αφύσικο βιώνει η σύγχρονη μαμά που την κάνει να νιώθει πως ζει μία κόλαση; Ολο το πρόγραμμα ζωης της είναι αφύσικο. Οι υποχρεώσεις, η δυσκολία να αφοσιωθεί στο μωρό της που την γεμίζει τύψεις και η μοναξιά στις περισσότερες περιπτώσεις. Τίποτα από αυτά δεν ίσχυε για τον πρώτο άνθρωπο και για τίποτε από αυτά δεν είμαστε προγραμματισμένοι. Γι αυτό και το αφύσικο αυτό πρόγραμμα ζωής, ο παραγεμισμένοι με ευθύνες πολλαπλοί ρόλοι που θα έπρεπε να ανήκουν σε περισσότερους από έναν και η ανάγκη για επικοινωνία που δεν εκπληρώνεται ποτέ, καθιστούν την μάνα νευρική, υστερική, δυσαρεστημένη.


Το μοντέλο ζωής των πρώτων ανθρώπων διατηρήθηκε για πολλές χιλιάδες χρόνια στα περισσότερα μέρη της γης. Μέχρι πριν μερικές δεκαετίες το μοντέλο αυτό λειτουργούσε με επιτυχία και στην Ελλάδα, αφού μεγάλες διευρυμένες οικογένειες συμβίωναν αναλαμβάνοντας ρόλους που εξυπηρετούσαν το σύνολο της οικογένειας. Οι νεότεροι δούλευαν στα χωράφια και οι γηραιότεροι πρόσεχαν τα παιδιά. Τις δουλειές του σπιτιού τις μοιράζονταν περισσότερες από μία νοικοκυρά, ενώ σίγουρα με τόσα άτομα στο σπίτι δεν ήταν αναγκαίο να τα κρατάει αγκαλιά ώσπου να μαγειρέψει για να μην κλαίνε ή να μην φάνε τίποτα από το πάτωμα. Επιπλέον, τα παιδιά είχαν πάντοτε παρέα και έτσι γκρίναζαν λιγότερο αφού η διευρυμένη οικογένεια είχε σίγουρα περισσότερα από ένα παιδιά που έπαιζαν μεταξύ τους και εκτόνωναν την φυσιολογική τους τάση για δράση. Κάτι που σήμερα δεν ισχύει αφού τα παιδιά στις περισσότερες περιπτώσεις, και ειδικά στις πόλεις, βρίσκονται εγκλωβισμένα σε ένα διαμέρισμα και περιμένουν από τη μαμά να τα απασχολήσει. Το βράδυ η οικογένεια μαζεύονταν στην εστία του σπιτιού και έτσι τα μέλη απολάμβαναν την επικοινωνία που τόσο έχει ανάγκη το είδος μας.

Οποίος βίωσε μια τέτοια συνύπαρξη όμως γνωρίζει ότι κρύβει κινδύνους και ενδεχόμενους μπελάδες. Ίσως αυτό είναι που ώθησε τα νέα ζευγάρια να θεωρούν προαπαιτούμενο την ξεχωριστή στέγη ώστε να δημιουργήσουν οικογένεια, κάτι που σήμερα καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολο για οικονομικούς λόγους και άρα αποτρεπτικός παράγοντας για την δημιουργία οικογένειας. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι άλλαξαν τα κοινωνικά δεδομένα.

Ο πρωτος άνθρωπος δεν κρατούσε τους τύπους, δεν είχε ταμπού, προκαταλήψεις, θρησκεία και ιδεολογίες. Ετσι δεν υπήρχε χάσμα γενεών. Οσο πλησιάζουμε στο σήμερα αρχίσαν να εμφανίζονται όλα τα παραπάνω σταδιακά ή με εξάρσεις εποχών αλλά παρ όλα αυτά το μοντέλο της μεγάλης οικογένειας επιβίωσε για χιλιάδες χρόνια. Ο λόγος είναι ένας. Οι προλήψεις ευνόησαν το ανδρικό φύλο να επιβληθεί ενώ το θηλυκό άρχισε να έχει περισσότερες ευθύνες και λιγότερα δικαιώματα. Επιπλέον και συνδυαστικά οι προλήψεις ευνοούσαν τους γηραιότερους που γενικά θα λέγαμε ότι κρατούσαν τα ηνία της οικογένειας. Αρα το χειρότερο ήταν να είσαι νέα και γυναίκα. Οι νύφες στις διευρυμένες οικογένειες έκαναν τις περισσότερες δουλειές και είχαν ελάχιστα ως ανύπαρκτα δικαιώματα. Φυσικά δεν είχαν δικαιώματα και τα παιδιά, είπαμε όσο νεότερος, τόσο χειρότερα. Έτσι μπορούσαν να διατηρούν το πρακτικό κατά τα άλλα μοντέλο οικογένειας αλλά πάντοτε με θύματα. Ο λόγος που αυτό λειτουργούσε είναι γιατί η γυναίκα θεωρούσε δεδομένη αυτή της την θέση και απλά περίμενε να γίνει και αυτή πεθερά και γριά για να απολαύσει λίγη εξουσία και να πάρει το αίμα της πίσω από την επόμενη δύσμοιρη ν ύφη που θα μπαινε στο σπίτι.


Το ότι οι γυναίκες άρχισαν να διεκδικούν δικαιώματα, σπούδασαν, βγήκαν στην αγορά εργασίας, απέκτησαν άποψη, δημιούργησε το λεγόμενο χάσμα γενεών. Μία επανάσταση που η προηγούμενη γενιά δεν πρόλαβε να καρπωθεί και άρα δεν δύναται να δεχτεί. Πώς λοιπόν να συμβιώσει με αυτό; Επιπλέον, τα παιδιά  πέρασαν μέσα σε λίγες δεκαετίες από την απόλυτη απαξίωση στην απόλυτη θεοποίηση και αυτό δημιουργεί περαιτέρω δυσκολίες αφού καμία συνεννόηση δεν μπορεί να υπάρξει για το μεγάλωμά τους. Επειτα, το να θέλει το ζευγάρι να βρεθεί μόνο για τον πρώτο άνθρωπό ήταν περιττό για ευνόητους λόγους, είπαμε, ούτε προκαταλήψεις ούτε ταμπού, ενώ για τις αμέσως προηγούμενες γενιές πολυτέλεια, αφού η επιβίωση ήταν πιο σημαντική και η συμβίωση η μοναδική επιλογή. Για ένα σύγχρονο ζευγάρι η ιδιωτικότητα είναι προαπαιτούμενο και πάει μαζί με την στέγη. Αραγε είναι ανάγκη ή απληστία μία νέα στέγη για κάθε ένα νέο μέλος που ζευγαρώνει; Ισως λιγάκι και απ τα δύο.

Είμαι σίγουρη πως σε κανένα νέο ζευγάρι δεν φαντάζει δελεαστική η προοπτική να συμβιώσει με τους γονείς του και κυρίως με τα πεθερικά του και το κατανοώ απόλυτα, αλλά ίσως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε με άλλη ματιά. Δεν είναι κρίμα απλά θέματα συνεννόησης να μας στερούν έναν τρόπο ζωής εξαιρετικά βολικό για όλους, γιατί να μην μπορούμε να τα υπερπηδήσουμε, να τα διορθώσουμε. Και άραγε πόσο εφικτό και οικολογικό είναι να ζούμε σε σπίτια με έναν η δύο ανθρώπους και τα σπίτια αυτά να πρέπει να αυξάνονται συνεχώς;

Η διευρυμένη οικογένεια είναι ένα μοντέλο οικογένειας που κρύβει περισσότερη υγεία από αυτήν που φανταζόμαστε, ενώ  το νέο μοντέλο περιέχει θετικά αλλά και αρκετά αρνητικά στοιχεία. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς, δεν μπορεί να είναι τυχαίο πως όλες οι μαμάδες έχουν ακριβώς τα ίδια παράπονα και ακριβώς τα ίδια νεύρα. Μήπως τελικά αντί  να διορθώσουμε αυτό το μοντέλο θα έπρεπε να προχωρήσουμε προς μια άλλη κατεύθυνσή; Να γεφυρώσουμε το χάσμα, να αφήσουμε πίσω τις προλήψεις, να αναδομήσουμε τις οικογένειες χωρίς σχέσεις εξουσίας, να λειτουργήσουμε με ενός είδους δημοκρατία εντός μιας διευρυμένης οικογένειας; Ισως αυτή να είναι η λύση.
Ας πούμε ότι η δική μας γενιά δεν προλαβαίνει να εκπαιδεύσει την παλαιότερη, αλλά μήπως να δημιουργήσουμε την γέφυρα με φορά προς τα μέλλον;
 

Είναι προφανές οτι έδεσαν την θηλειά στον Τσίπρα για δύο λόγους: Γιατί δεν ήθελαν από την αρχη αυτήν την κβέρνηση και γιατί τους εξόργισε με τα καλώς η κακώς κείμενα του (είχε και απ τα δύο). Και τα κατάφεραν γιατί αυτοί που μέχρι χθες τον εκθείαζαν τον τσίπρα σήμερα θέλουν το κεφάλι του. Αλλά το ίδιο θα γινόταν εάν μας πήγαινε στην δραχμή. Θα λέγαμε, δεν είχε τέτοια εντολή! Εγώ την στάση τους την ερμηνευω ως τιμωρητική. Και μένα με θυμώνει αυτό, αλλά πέρα από αυτο, αναρρωτιέμαι γιατί φτάσαμε στο σημείο να τους έχουμε ανάγκη; Γιατί το καλό σενάριο να είναι το λιγότερο κακό; Που είναι και συζητήσιμο ποιο είναι τελικά. Δεν μπορώ να δεχθώ οτι έφταιγαν μόνο οι πολιτικοί γιατί γεννήματα της δικής μας κοινωνίας είναι. Δεν προσγειωθηκαν από άλλον πλανήτη. Και βάλαμε όλοι το χεράκι μας στο βάζο με το μέλι, Αλλος πήρε κουταλάκι και άλλος κουτάλα. Δεν μπορώ αλλα σενάρια ελληνικού κινηματογράφου για τους φτωχους πλην τίμιους ελληνες που δεν έφταιγαν σε τίποτα και τώρα ταλαιπωρούνται για λάθη άλλων και μέσα σ αυτό κολλάμε και έναν κολοκοτρώνη που σαν ελληνες δεν δειλιάζουμε μπροστά στο θεριό. Είναι ψευδαίσθηση όλο αυτό και πρέπει να το καταλάβουμε επιτέλους! Πρέπει να βρούμε τη ρίζα του προβλήματος για να μην πέσουμε στα ίδια λάθη. Πιστευετε πραγματικά οτι ΄σε ένα εντελώς υποθετικό σενάριο που θα μας χάριζαν εντελώς το χρέος και με τον Τσίπρα πρωθυπουργό, ή τον Βαρουφάκη, ή όποιον άλλον δεν θα φτάναμε στα ίδια μία μέρα; Τουλάχιστον ας πάρουμε ένα μάθημα αφού δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτα σε ευρώ. Αλλαγή συνείδησης, αλλαγή νοοτροπίας. Γνώρισα πολύ κόσμο αποδεδειγμένα χωρίς συνείδηση και τώρα έχουν γνώμη. Είναι πολύ ρητορικά τα ερωτήματά μου και μοιάζουν φιλοσοφίες τη στιγμή της πυρκαγιάς αλλά εάν δεν βρούμε τελικά ποιος κρατούσε το σπίρτο και ποιος την βενζίνη έστω και σε δευτερη φάση μήπως δεν θα καταφέρουμε να διασώσουμε ούτε ένα δέντρο;

 

Πολιτική συνείδηση του Έλληνα με ορμόνες έφηβης

Το πρόβλημα του ελληνικού λαού είναι ότι απέκτησε πολιτική άποψη μόνον όταν έγινε φτωχός. Μια πολιτική άποψη που λειτουργεί ως έφηβη. Θέλει κατ αρχάς κάτι να γυαλίζει (βλ.Βαρουφάκη) και κατά δευτερον, τι άλλο; Αντίδραση! (βλ.δημοψήφισμα).΄Η ίδια έφηβη ερωτεύτηκε τον νέο και όμορφο Αλέξη αλλά μόλις εκείνος τα φτιαξε με άλλη, έσπευσε να τον στολίσει με όλα τα κοσμητικά επίθετα που είχε εύκαιρα και με την πρώτη ευκαιρία θα του βγάλει και το μάτι! Στην πραγματικότητα θέλει την πα...λιά του ζωή πίσω. Την διεφθαρμένη παλιά του ζωή. Το βόλεμα του. Η επανάσταση φίλοι μου δεν γίνεται ούτε με ηρωικές δηλώσεις, ούτε με υβριστικά βιντεάκια, ούτε μέσω facebook και twiter. Γίνεται με συνειδήσεις! Εάν αυτή τη στίγμή γυρνούσαμε πίσω στο 2000, εάν μας χάριζαν όλο το χρέος, και πάλι τα ίδια θα κάναμε. Ένα διεφθραρμένο πολιτικό σύστημα δεν είναι ανεξάρτητο από τους πολίτες του. Και πάλι θα παίρναμε δάνεια για σπίτια που δεν μπορούμε να ξεπληρώσουμε, γαμοδάνεια και εορτοδάνεια, πάλι θα ψάχναμε τον γνωστό του γνωστού να μας βάλει στο δημόσιο, πάλι θα βγάζαμε το σκασμό στην διαφθορά που συνέβαινε μπροστά στα μάτια μας, εφ όσον βέβαια, εμείς θα την είχαμε βολεμμένη, και πάλι θα ζητούσαμε σύνταξη από τα 45 με ανήλικο γομάρι 17 χρονών, και πάλι θα φοροδιαφεύγαμε, και πάλι δεν θα θέλαμε μεταρρυθμίσεις που μας ξεβολεύουν. Ποιος θα τολμούσε να φορολογήσει την εκκλησία για παράδειγμα; Να ζητήσει τα χρέη από τις ομάδες, να απολύσει δημοσίους υπαλλήλους μειώνοντας τις απεριόριστες και άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες; Δεν θα γινόταν επανάσταση εάν κάποιος τολμούσε να μιλήσει για όλα αυτά; Δεν θα λέγαμε και τότε ένα βροντερό και ηρωικό ΟΧΙ που καταπατούν τις ιδεολογίες και τα δικαιώματά μας; Σάμπως και δεν ξέραμε τόσα χρόνια ότι ζούμε με δανεικά; Όταν προσπαθούσα να συνεφέρω το κατεστραμμένο νηπιαγωγείο της Λιβαδιάς άκουγα από συναδέλφους: "Τι κάθεσαι και σκας; Θα είσαι και του χρόνου εδώ;" Αυτοί οι συνάδελφοι τώρα ωρύονται για τα διακαιώματά μας που καταπατούνται. Αυτή είναι η λογική μας φίλοι μου. Να την βολέψουμε. Να μη σκάμε και πολύ. Αυτές είναι οι συνειδήσεις μας και αν δεν αλλάξουν ότι και να γίνει, πάλι στα ίδια θα βρεθούμε. Το βίωσα το δημόσιο από μέσα και σας λεω ότι βρωμάει απ όπου και να το πιάσεις. Φταίμε όλοι, πάρτε το χαμπάρι, γιατί εμεις είμαστε το δημόσιο. Ωρύονταν οι γονείς για την κατάσταση του σχολείου και όταν τους ζήτησα να βάλουν ένα χεράκι, όλοι είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν! Οι μόνοι που συμμετείχαν ήταν δύο Αλβανοί γονείς. Δεν θέλουμε να σηκώσουμε τα μανίκια, δεν θέλουμε αλλαγές, θέλουμε τα φράγκα πίσω. Εάν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο ξεκίνα από τον εαυτό σου! Επιτέλους όμως, ξεκίνα!

Ιντερνετικές μαμάδες

Ένα νέο φαινόμενο των καιρών είναι οι ιντερνετικές και γεμάτες θεωρίες μαμάδες. Οι μαμάδες που ξεχειλίζουν υπερβολή προστατεύοντας τα παιδιά τους από κάθε ίχνος αρνητικού συναισθήματος βασισμένες σε θεωρίες και άρθρα που διαβάζουν σε διάφορα μπογκς από υποτιθέμενους παιδαγωγούς. Οι μαμάδες που επιλέγουν να βάζουν ταμπέλες πρωτοπορίας στη σχέση τους με τα παιδιά τους κάτι που αναμφισβήτητα τις κάνει να νιώθουν καταπληκτικές!

Επειτα τα αμέτρητα φόρουμ μαμάδων που συζητούν ακόμα και το τι χρώμα φουστανάκι θα φορέσει στο πάρτυ το μικρό τους περιμένοντας από τα "κορίτσια!" να πουν τη γνώμη τους. Βεβαίως μοιράζονται στο διαδύκτιο όλα τα κατορθώματα των παιδιών τους, αλλά κυρίως τα δικά τους! Το κέικ που έφτιαξαν για τα παιδιά τους, τα παιχνίδια που έφτιαξαν, τη βόλτα που πήγαν με τα παιδιά τους, την τούρτα γενεθλίων που έφτιαξαν  και κάθε είδους αυτάρεσκες δημοσιεύσεις ώστε να είναι σίγουρες πως όλοι έχουν καταλάβει πόσο καταπληκτικές μαμάδες είναι.

Φόρουμ οπου θα βρεις στα σίγουρα μαμάδες να αποκαλούν "παρκαδόρησες" όσες μπορεί να αφήσουν τα παιδιά τους σε μία γιαγιά για να πιουν έναν καφέ, αφού οι αναίσθητες νοιάζονται για τον εαυτό τους και όχι για το παιδί τους που νιώθει εγκατάλειψη στα ξένα χέρια. Εμένα πάντως τα παιδιά μου όταν είναι σε γιαγιά ούτε στο τηλέφωνο δεν έρχονται να μου μιλήσουν. Περνάνε υπέροχα και εκείνα και η γιαγιάδες που τα χαίρονται λίγο παραπάνω. Και έχω και την ευκαιρία να πω και δυο κουβέντες με τον άντρα μου που όλη την εβδομάδα βρισκόμαστε μόνο για να πούμε καληνύχτα.
Δεν το συζητώ να πεις ότι θες να τα αφήσεις να διανυκτερεύσουν σε καμιά γιαγιά, θα καλέσουν το Χαμόγελο του Παιδιού!

Δεν σηκώνουν δε κουβέντα από κανέναν για τις θεωρίες εκείνες που λένε ότι το παιδί πρέπει να αποστειρωθεί από κάθε ίχνος και υποψία δυσαρέσκειας, διότι πρώτον κινδυνεύει να τραυματιστεί για μία ζωή και δεύτερον είναι σίγουρο ότι δεν θα σε αγαπάει όταν μεγαλώσει! Άρθρα που λένε ότι εάν βάζεις όρια στο παιδί σου, το καταπιέζεις ανεπανόρθωτα, ακόμα και όταν η συμπεριφορά του του δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις τους με τους άλλους, ή ακόμα και όταν κινδυνεύει και πρέπει να προστατευτεί.
Θεωρίες που λένε ότι όποιος επιχειρεί να κοιμήσεις το παιδί του στο δωμάτιό του είναι απαίσιος γονιός, ακόμα και όταν αυτό δημιουργεί προβλήματα στο ζευγάρι ή όταν αυτό γίνεται σε παιδί που κοντεύει να πάει φαντάρος. Μέχρι που διάβασα ότι δεν πρέπει να μαζεύεις τα παιχνίδια του παιδιού σου (Μα τι γαιδούρα!) επειδή του χαλάς τις ιστορίες που έχει φτιάξει και θα θέλει αύριο να τις βρει όπως τις άφησε.
 Θεωρίες για το πως να μιλάς το παιδί σου και σε τι σειρά να βάζεις τις λέξεις όταν θέλεις να το επιβραβεύσεις γιατί αν του πεις "Μπράβο αγάπη μου, πολύ μου άρεσε η ζωγραφιά σου!" τότε το παιδί λαμβάνει το μήνυμα ότι ζωγραφίζει μόνο για να σε ευχαριστήσει και ότι θα κάνει στη ζωή του θα το κάνει για να ευχαριστεί εσένα και όχι τον εαυτό του... Θεωρίες που για να τις τηρείς χρειάζεται να κάνεις "σκέφτομαι και γράφω" πριν μιλήσεις στο παιδί σου, και που κατά τη γνώμη μου δημιουργούν ανώμαλες και ψεύτικές σχέσεις. Για μένα αυτό μοιάζει όπως το να ακολουθείς οδηγίες στη σχέση σου με τον σύντροφό σου "10 πράγματα που πρέπει να του πείτε αν θέλετε να τον έχετε για πάντα" και να αρχίσεις να αραδιάζεις τον κατάλογο πιστεύοντας ότι αυτό θα σε κάνει την τέλεια σύντροφο! Αστεία πράγματα εν ολίγοις!
Και άλλα ακόμα πιο επικίνδυνα όπως θεωρίες που λένε ότι δεν πρέπει να κάνεις εμβόλια στο παιδί σου, γιατί έχουν παρενέργειες, θεωρίες που λένε ότι οι γιατροί δεν ξέρουν τίποτα ή ότι εάν πας να γεννήσεις θα πάρεις μαζί σου και ένα πρόγραμμα που θα λέει πως ακριβώς θα σε ξεγεννήσουν (γιατί δε γεννάς μόνη σου καλύτερα). Βεβαίως και έχεις δικαίωμα στο σώμα σου, αλλά καλύτερα να επιλέξεις έναν γιατρό που να εμπιστεύεσαι και να μπορείς να συζητάς τους προβληματισμούς σου και όχι να νομίζεις ότι ξέρεις καλύτερα επειδή μπήκες σε δέκα σελίδες στο ίντερνετ!

Άρθρα που μιλούν για το μεγαλείο του θηλασμού σα να ήταν κάτι το υπερφυσικό, κάτι που αυτόματα σε κάνει τέλεια μαμά ή ακόμα και θεά της μητρότητας, ξεχνώντας πως είναι απλά το φυσιολογικό, ή πως πριν λίγες δεκαετίες όλες θήλαζαν τα παιδιά τους μέχρι μεγάλα αλλά πολλές από αυτές που ξέρω δεν ήταν και τόσο στοργικές μητέρες! Τα παιδιά των γιαγιάδων μας συνήθως ήταν αμολημένα να μεγαλώνουν μόνα τους, καί ξύλο έφαγαν καί τραγικά λάθη υπέστησαν. Τώρα όμως το να θηλάζεις σε καταξιώνει.
Φωτογραφίες όπου μαμάδες με άσπρα αέρινα φορέματα θηλάζουν χαμογελαστές μέσα στο λιβάδι το πέντε ετών παιδάκι τους, ξέγνοιαστες και όμορφες. Και ήθελα να ήξερα ποια από εσάς έχει θηλάσει ποτέ σε λιβάδι;; Εμένα πάντως το συνηθέστερο είναι να με βρείτε να θηλάζω ξάγρυπνη και με μαύρους κύκλους τα χαράματα, ή αν είμαι έξω κλεισμένη σε καμιά τουαλέτα ή καμιά απόμερη γωνιά του μαγαζιού και αυτό όχι με επιτυχία καθώς ο μικρός μου δεν βολεύεται στην αγκαλιά, προτιμάει το κρεβάτι. Η εικόνα θα συνεχίζεται με εμένα να χάνω την υπομονή μου που δεν ησυχάζει και που τόσο ιδιότροπο βρε παιδί μου να μην βολεύεται στα χέρια, και να φεύγουμε για να πάμε σπίτι άρων- άρων υπο την υπόκρουση τσιρίδων του μικρού...
 Εκστρατείες υπέρ του δημόσιου θηλασμού, του θηλασμού μέχρι την εφηβεία και άλλα τέτοια, ενώ πραγματικά ποτέ μου δεν είδα κανέναν να αντιτίθεται στον θηλασμό και να λέει σταματήστε να θηλάζετε έξω! Και από προσωπική μου εμπειρία ποτέ δεν άντιμετώπισα ούτε μία φορά την δυσαρέσκεια κανενός επειδή θηλάζω, αντιθέτως μάλιστα. Τώρα εάν θέλεις να έχεις το στήθος σου έξω χωρίς καμία κάλυψη μπορείς να το κάνεις και να πάρεις το προσωπικό ρίσκο να έχεις απέναντι σου έναν ανώμαλο που θα σκεφτεί πονηρά. Αυτό όσες εκστρατείες και να κάνεις δεν πρόκειται να το αποτρέψεις στα σίγουρα. Επιλογή της καθεμιάς λοιπόν.

Επειτα οι ταμπέλες... "Μεγαλώνω το παιδί μου σύμφωνα με τις θεωρίες της Μοντεσοριανής αγωγής". Είναι σαν να λές ότι θρέφω το παιδί μου σύμφωνα με την θεωρία της πιπεριάς! Δηλαδή διάβασα το πόσο θρεπτική είναι η πιπεριά, τη βρίσκω καταπληκτική και αποφάσισα να ταίζω μόνο αυτό το λαχανικό στο παιδί μου γιατί είναι το καλύτερο. Ονομάζομαι "Πιπεροφάγος" και νιώθω καλύτερος από πριν...  Δηλαδή διαλέγεις έναν επιστήμονα και καταργείς τους υπόλοιπους, με ποια λογική; Οι επιστήμες και οι θετικές και οι ανθρωπιστικές έχουν συνέχεια και ο κάθε επιστήμονας απλά συμπληρώνει τις θεωρίες των προηγούμενων. Κάποιοι έγιναν περισσότερο γνωστοί γιατί στην εποχή τους ήταν πρωτοπόροι, ή γιατί έδωσαν περισσότερα στοιχεία σε κάποιο θέμα της έρευνάς τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι θεωρίες τους αυτούσιες είναι άρτιες! Ακόμα και όλο αυτό να έστεκε, το να δίνεις όνομα στη σχέση σου με έναν άνθρωπο, εκτός από ανόητο και δήθεν, δεν είναι και τραγικό; Σκεφτείτε το:" Εγώ με τον άντρα μου έχουμε οργανώσει τη σχέση μας σύμφωνα με την θεωρία του Freud!" Δεν θα μας ταίριαζε αλήθεια! Αλλά την σχέση μας με το παιδί μας την θεωρούμε και λίγο επάγγελμά οπότε κολλάει: "Παιδικός σταθμός Μοντεσόριανή αγωγή"

Αυτό που τελικά θέλω να πω είναι ότι σαφώς και πρέπει να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι γονείς και φυσικά το διαδίκτυο είναι το πιο εύκολο μέσω για να συλλέξει κανείς πληροφορίες, αλλά μήπως το κίνητρό μας δεν είναι να γίνουμε αλλά να φαινόμαστε τέλειοι γονείς; Να θρέφουμε την αυταρέσκειά μας χάνοντας χρόνο στο να μιλάμε με άλλες μαμάδες στο ίντερνετ, αντί να παίζουμε με τα παιδιά μας; Να κάνουμε το πάρτυ του παιδιού μας έχοντας κυρίως στο νου μας τις φωτογραφίες που θα ανεβάσουμε μετά με τα όσα υπέροχα φτιάξαμε για το τραπέζι; Να ικανοποιούμε τα κενά που αφήνει μέσα μας το γεγονός ότι πλέον δεν έχουμε κανένα άλλο ενδιαφέρον στη ζωή μας εκτός από τα παιδιά , με το να νιώθουμε τουλάχιστον σε αυτό τέλειες; Να το μετατρέπουμε σε επάγγελμα , ξεχνώντας ότι ό,τι τίτλο και να δώσουμε στην σχέση μας με τα παιδιά μας, τα παιδιά μας θα είναι ο καθρέφτης της προσωπικότητάς μας και αυτό δεν αλλάζει.

Τα αποτελέσματα αυτής της ιντερνετικής υστερίας τα βλέπουμε σε παιδιά που δεν γνωρίζουν τι πάει να πει δυσαρέσκεια, που κάθε φορά που τη συναντούν θα απευθύνονται στην μαμά να τα προστατεύσει γιατί είναι ανώριμα να την διαχειριστούν. Αδυνατούν να προσαρμοστούν σε περιβάλλοντα όπου λειτουργούν κανόνες, δυσκολεύονται να δημιουργήσουν δεσμούς διότι αυτοί χρειάζονται υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, κάτι που δεν το γνωρίζουν, παιδιά που δεν απογαλακτίζονται ούτε όταν αυτό είναι πια απαραίτητο, με προβληματικές σχέσεις με τους γονείς που απλά νιώθουν την ικανοποίησή ότι το παιδί τους το ανάθρεψαν σωστά αφού δεν ξεκολλάει από πάνω τους! Η ευτυχία της μαμάς! Μόνο που ξεχνάμε καλές μου μανούλες ότι ο σκοπός της μητρότητας (και της πατρότητας, σας παραμέλησα μπαμπάδες) δεν είναι να κάνεις το παιδί σου να σ αγαπάει για πάντα, αλλά να το κάνεις έναν άνθρωπο ισορροπημένο που θα μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί και να σταθεί μόνος του, ευτυχισμένος και αυτόνομος. Αυτός είναι ο σκοπός της γονεικότητας απανταχού της οικουμένης σε όλο το ζωικό βασίλειο, από θηλαστικά μέχρι ερπετά! Το παιδί πρέπει να ενηλικιωθεί και να μην σε έχει ανάγκη! Τότε είσαι πραγματικά πετυχημένος γονιός και θα πρέπει να νιώθεις ευτυχισμένος για το έργο σου. Η αγάπη που παίρνεις είναι απλά το επακόλουθο της αγάπης που δίνεις και σε αυτήν ποτέ δεν κάνουν λάθος τα παιδιά!

Τέλος τονίζω ότι μέσα σε όσα κυκλοφορούν στο ίντερνετ υπάρχουν πάντα κάποια ποσοστά χρήσιμης και άχρηστης ή επικίνδυνης πληροφορίας. Να θυμάστε να σκέφτεστε, να συζητάτε με ειδικούς, να έχετε κριτική σκέψη σε ότι διαβάζετε (δεν μας το' μαθαν αλήθεια ποτέ αυτό) Πριν δέσετε κόμπο λοιπόν ότι σας φαίνεται πρωτοποριακό και φανταχτερό συλλογιστείτε πρώτον πόσες εταιρείες βρεφικών ειδών διαφημίζονται στα αμέτρητα μπλογκς που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το άγχος της κάθε μαμάς να τα κάνει όλα τέλεια, προκειμένου να αποσπάσουν περισσότερα "κλικς" και περισσότερες διαφημίσεις, συλλογιστείτε ότι δεν γνωρίζετε τον συγγραφέα (στις περισσότερες περιπτώσεις), το βιογραφικό του, την ιδιότητά του. Μιλήστε καλύτερα με κάποιον που να τον έχετε απέναντί σας και να σέβεστε τις απόψεις του, να γνωρίζετε την πορεία του στον χώρο τον παιδαγωγικό ή ακόμα και κάποια μαμά που θαυμάζετε, όλοι μαθαίνουμε από τους γύρω μας, αλλά να είναι εκεί, να την βλέπετε. Προτιμήστε ανθρώπους που γνωρίζετε, ανοίξτε βιβλία που ο συγγραφέας έχει όνομα και βιογραφικό, απορρίψτε, ξαναδιαβάστε... Και κυρίως να είστε ανοιχτοί να αλλάξετε γνώμη!
 Δεν υπάρχει τίποτα πιο σοφό από το να ακούς, να κρίνεις και να αμφισβητείς τα δεδομένα. Να αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό άλλαξε τον κόσμο ως σήμερα και αυτό μας θα μας κάνει καλύτερους εφόσον και εάν αυτό πραγματικά θέλουμε.

Ημερολόγιο τρέλας ο προγραμματισμός για τα σχολεία μας!

Μία εβδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία και οι εκπαιδευτικοί βρισκόμαστε όμηροι μιας κατάστασης χωρίς προηγούμενο οπου η αξιοπρέπεια και η νοημοσύνη μας καταπατούνται με κάθε τρόπο! Για να γίνω πιο κατανοητή...

Κάποιοι από μας υπέβαλαν αίτηση απόσπασης (η απόσπαση είναι μια προσωρινή μεταφορά του εκπαιδευτικού σε ένα σχολείο, που λήγει στο τέλος της σχολικής χρονιάς), όλοι όσοι ταλαίπωροι έχουμε τις οργανικές μας (δηλαδή τις μόνιμες θέσεις μας) μακριά από τα σπίτια μας και δεν καταφέραμε να πάρουμε μετάθεση (δηλαδή μεταφορά της μόνιμης θέσης). Η οργανική μου λοιπόν βρίσκεται στην Κρήτη και εγώ μένω στην Θεσσαλονίκη. Εκανα αίτηση για απόσπαση με πρωτοφανή καθυστέρηση αφού αυτές οι αιτήσεις συνήθως γίνονται τον Μάιο και φέτος μας κάλεσαν μέσα Ιουλίου!

Ολο το καλοκαίρι ζούσαμε εγώ και η οικογένειά μου με το άγχος των αιτήσεων και έπειτα των αποτελεσμάτων, αφού αυτά τα αποτελέσματα καθορίζουν το αν θα πρέπει να χωριστούμε για ακόμα μία φορά, το αν θα πρέπει να νοικιάσω σπίτι και πού, πού θα αφήσω την δύο ετών κόρη μου και τα λοιπά που μπορεί κάθε άνθρωπος με οικογένεια να κατανοήσει περι τίνος πρόκεινται. Τα αποτελέσματα των αποσπάσεων δεν έχουν βγει ακόμα και αυτό σημαίνει οτι καλούμαι 1η Σεπτεμβρίου να παρουσιαστώ στην οργανική μου θέση (στην Κρήτη) εως ότου βγουν τα αποτελέσματα (άγνωστο το πότε!)

Πρέπει λοιπόν να εξοικονομίσω χίλια; Χιλια πεντακόσια; Δυό χιλιάδες ευρώ;; (με μισθό 670Ε) ωστε να κλείσω εισητήρια, δωμάτια και να κανονίσω για όλα τα έξοδα του να μείνω εκεί προσωρινά αφού δεν ξέρω για πόσο θα μείνω και σπίτι δεν μπορώ να νοικιάσω αφού δεν ξέρω και αν θα πάρω απόσπαση! Πρέπει επίσης να αφήσω το παιδί μου στην Θεσσαλονίκη σε κάποια γιαγιά (να ναι καλά που υπάρχουν) και δεν ξέρω για πόσο.

Αφού ξοδέψω τα μαλλιά της κεφαλής μου και αποχωριστώ το παιδί μου που με έχει ανάγκη, για να πληρώσω την ανευθυνότητα των υπευθύνων, κάποια στιγμή θα βγουν τα αποτελέσματα και θα πρέπει να μαζέψω τα μπογαλάκια μου, να επιστρέψω, να πάω εκεί που θα έχω πάρει απόσπαση- αν την πάρω (στην διεύθυνση του νομού, αφού σχολείο δεν θα ξέρω ακόμα, θα ξέρω μόνο την περιφέρεια) και να δηλώσω σχολεία. Μετά θα πρέπει να περιμένω λίγο ακόμα να βγούν και αυτά τα αποτελέσματα και να μάθω τελικά σε ποιο σχολείο θα δουλεύω.

Κι όλα αυτά ενώ η σχολική χρονιά θα τρέχει και μερικά σχολεία θα είναι αναγκαστικά χωρίς δασκάλους. Αφού μάθω σε ποιο σχολείο θα δουλεύω θα πρέπει να αποφασίσω εάν θα πρέπει να βρω σπιτι, να βρω σπίτι, να δω που θα αφήνω το παιδί μου ανάλογα με την περίσταση (να ψάξω παιδικό σταθμό, να βρω άτομο, θα το προσέχει κάποιος δικός μου εάν είμαι κοντά...) και έπειτα με όρεξη και μεράκι, με ανεβασμενο ηθικό, να μπω στην τάξη εντελώς καθυστερημένα και να τρέχω να προλάβω για όλα εκείνα (γραφειοκρατείες, προετοιμασία της τάξης) που θα έπρεπε να είχα κάνει από την 1η Σεπτεμβρίου που τα παιδιά δεν θα ήταν παρόντα. Συχγρόνως με την εκπαιδευτική διαδικασία, λοιπόν, και την ευθύνη για τα παιδιά μου, θα πρέπει να οργανώνω άπειρες άλλες εκκρεμότητέςπου θα έπρεπε να είχαν λυθεί προ πολλού. Αυτό βέβαια μέσα σε όλα τα άλλα, όπως καταλαβαίνετε, μοιάζει λεπτομέρεια.

 Γιατί το αυτονόητο πια είναι πολυτέλεια, για αυτό αν είστε γονείς και αντιμετωπίσετε το χάος όταν ανοίξουν τα σχολεία των παιδιών σας μην βιαστείτε να κατηγορήσετε τους εκπαιδευτικούς για τις όποιες κινητοποιήσεις, σταθείτε δίπλα τους και καταλάβετε πως και οι ίδιοι έχουν οικογένειες και παιδιά και δεν ζουν λιγότερη ανασφάλεια από τον καθένα σας. Και τα δικά τους αιτήματα κάποιες φορές ταυτίζονται με τα δικά σας. Και αν το αίτημα μας είναι ένα σχολείο που θα ανοίγει στην ώρα του και θα είναι έτοιμο να υποδεχθεί τους μαθητές του, που ο εκπαιδευτικός θα αγαπά τη δουλειά του και δεν θα διαβρώνεται με τα χρόνια από τον πανικό και την ανασφάλεια, που θα μπορεί να αφοσιωθεί πλήρως στο αντικείμενό του και δεν θα αναγκάζεται να ασχοληθεί συγχρόνως με άχρηστες η χρήσιμες παράπλευρες διαδικασίες και τέλος μια καλύτερη ποιότητα εκπαίδευσης που θα σέβεται όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτήν, οφείλει η κοινωνία να το στηρίζει. Γιατί όλοι μας, γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί ζούμε στο ίδιο ριμαδοχωριό που λέγεται Ελλάδα και αυτό το χρεωνόμαστε από κοινού!