Περί αγανακτισμένων... η άλλη όψη!

 Παρακολουθώντας τα τελευταία γεγονότα ντροπής των παρελάσεων με τους αγανακτισμένους να ορμούν με θυμό προς τους επισήμους και να πετούν αυγά κι ότι άλλο τους βρισκόταν, προσπαθούσα να καταλάβω ποιους τελικά αντιπαθώ περισσότερο... Τους επισήμους, που, συμβολικά και μόνο η εξέχουσα θέση στην εξέδρα με τα βολικά καθίσματα και ο εξαναγκασμός εκ μέρους τους προς τα παιδιά να γυρνάν και το κεφάλι προς το μέρος τους, κάθε άλλο παρά δημοκρατία μπορεί να θυμίζει, τους απερίγραπτους οπαδούς της αγανάκτησης που ξεπερνούν κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά την απόλυτη έλλειψη παιδείας στην χώρα μας χρησιμοποιώντας την βία για να "λύσουν" τι ακριβώς δεν κατάλαβα, ή την ίδια την παρέλαση, κατάλοιπο πάντα  των εποχών της δεξιάς, πολεμοχαρές έθιμο, αλλά και περιττό έξοδο για το κράτος σε μια εποχή που, ομολογουμένως, δεν μας περισσεύουν;
Έγινε μόδα μου φαίνεται η αγανάκτηση και ακόμα περισσότερο η βία και ο λαϊκισμός στη χειρότερη μορφή του. Και να τα κανάλια και οι εκπομπές να υμνούν τις πράξεις του θυμωμένου πλήθους και να οι δημοσιογράφοι να δικαιολογούν με κάθε τρόπο τα αδικαιολόγητα εκ μέρους του κόσμου. Ποιος μας είπε οτι οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο; Θα αναλογιστεί ποτέ αυτό το αγανακτισμένο πλήθος την προσωπική του ευθύνη σε όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα; Δεν τρέφω καμία ιδιαίτερη συμπάθεια για τους πολιτικούς και όπως όλοι, γνωρίζω καλά πως καθόλου άγιοι δεν είναι, όμως πόσο αλήθεια και πόσο ψέματα είναι τελικά το περίφημο" Μαζί τα φάγαμε" ; Ίσως η πίτα δεν μοιράστηκε ισομερώς και γι αυτό έχουμε εξοργιστεί όλοι, όμως από κάτι φάγαμε κι εμείς, και αν μπορούσαμε θα τρώγαμε και περισσότερα...
Απο που να ξεκινήσω; Απο τα αναλώσιμα που σούφρωναν οι εργαζόμενοι από νοσοκομεία και υπηρεσίες; Και να ο εργαζόμενος που σούφρωνε, τώρα να πετάει αυγά... Από τους δημοσίους υπαλλήλους που εν γνώση τους και με αγώνα έμπαιναν σε υπηρεσίες φαντάσματα; Και να ο δημόσιος υπάλληλος που πληρώνεται χωρίς να δουλεύει να ορμάει στους επισήμους... από τον κομπιναδόρο υπάλληλο του ΙΚΑ που έπαιρνε τις συντάξεις από τους πεθαμένους... Και να τος τώρα στους δρόμους να διαδηλώνει... και πόσα ακόμη που ξέρουμε και άλλα που δεν μάθαμε ακόμη... Για να καταλήξω στο πιο απλό... τον περιπτερά, τον μανάβη και τον υδραυλικό που πήρε σαράντα δάνεια για να ξεπληρώνει τις σαράντα κάρτες για να μπορεί να έχει τζιπ και μεζονέτα και να ζει σαν πλούσιος  και τώρα καταριέται το κράτος και κάνει απόπειρες αυτοκτονίας έξω από τις τράπεζες... η στον επιχειρηματία που δεν έκανε ποτέ τίποτα για να είναι ανταγωνιστικός  και προσλάμβανε ανειδίκευτους ανά εξάμηνο και τώρα βρίζει το σύστημα; Πόσο μακριά είναι όλα αυτά και πόσο τελικά δεν τα έχουμε αναλογιστεί παρά μας βολεύει να ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού; Και τέλος, το αυτονόητο! Το απολύτως αυτονόητο! Η ψήφος! Για δεκαετίες ψηφίζαμε οικογενειακά ονόματα και με βάση οικογενειακές παραδόσεις! Έτσι δημιουργήθηκε αυτό το κράτος και αν δεν μας αρέσει πρέπει να ξέρουμε πως το χτίσαμε με αγώνα! Με την ψήφο μας, με την αφέλεια, με την ανοχή, και όχι μία φορά.. ξανά και ξανά το χτίσαμε και το συντηρούμε χρόνια!
Και μετά ο λαϊκισμός! Βλέπε Λαζόπουλος, Ράδιο αρβύλα (που κατά τα άλλα συμπαθώ) και κάθε είδους δημοσιογραφική ή σατιρική εκπομπή... να "γλείφουνε" τον κόσμο και να τους δίνουν κίνητρα και θάρρος και για άλλα έκτροπα και κανείς μα κανείς να μην αναφέρει και την άλλη όψη του νομίσματος! Εσύ τι έκανες για να γίνει καλύτερος ο κόσμος που ζεις; Η γκρίνια δεν είναι καθόλου παραγωγικό μέσο και καθόλου μα καθόλου δημιουργική!
Κάποτε το είδα θετικά όλο αυτό με τους αγανακτισμένους... έως και ελπιδοφόρα μπορώ να πω... όμως νομίζω πως έχουμε φύγει απ το θέμα, έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας και τείνουμε να χάσουμε κάθε αξιοπρέπεια! Αγανακτώ πια με τους αγανακτισμένους, τους ψευτο-αγανακτισμένους που κατασκήνωναν επί δύο μήνες στον Λευκό πύργο και δήθεν αγωνίζονταν παίζοντας τάβλι και κάνοντας ηλιοθεραπεία! Ει! Εσύ που λιάζεσαι δεν θα πρεπε να δουλεύεις; Και αν δεν έχεις δουλειά δεν θα πρεπε να σαι στους δρόμους και να ψάχνεις; Κάνε κάτι για την ζωή σου! Κάνε κάτι να αλλάξεις αυτό που ζεις και πάψε να χασομεράς στήνοντας τσαντίρια σε δημόσιο χώρο και γκρινιάζοντας αιωνίως! Όπως λέει και ένα άσμα του Σαββόπουλου "Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά!"  Και κλείνω, πάλι δανειζόμενη μια φράση που δεν ξέρω ποιος την είπε, αλλά την συμμερίζομαι απόλυτα: "Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο ξεκίνα απ τον εαυτό σου!" Ίσως έτσι να καταφέρεις αυτό που δεν θα καταφέρεις ποτέ γκρινιάζοντας και πετώντας αυγά!