Η ώρα πλησιάζει... "Το μωρό δεν έχει εμπεδωθεί ακόμα", είπε ο γιατρός και εννοούσε την κάθοδό του μέσα στην λεκάνη μου. "Ούτε και η ιδέα του μωρού", σκέφτομαι εγώ! Πως να εμπεδώσεις μια τέτοιου είδους συγκλονιστική ιδέα. Ακόμα και αν σε όλη σου τη ζωή νόμιζες πως προοριζόσουν γι αυτό, ακόμα και αν το έχεις συζητήσει αμέτρητες φορές, από την εφηβεία ακόμα, ποτέ δεν νιώθεις έτοιμος!
Ενα ολόκληρο μωρό 2,5 κιλών βρίσκεται μέσα στο σώμα μου, με προετοιμάζει με κάθε τρόπο την επικείμενη άφιξή του, με κλωτσάει, αλλάζει σχήματα στην κοιλιά μου, "Μαμά έρχομαι!" μου φωνάζει "Και καλά θα κάνεις να το εμπεδώσεις!" "Σε περιμένω...", του ψιθυρίζω, και λέω την πάσα αλήθεια. Είμαι όμως σίγουρη πως, ως κομμάτι ακόμα του σώματός μου, αναγνωρίζει την ανασφάλεια στα λόγια μου. Σε περιμένω δεν σημαίνει πως νιώθω έτοιμος να σε γνωρίσω, ίσως να σημαίνει "Ξέρω πως θα 'ρθεις, σε αγαπάω ήδη".
"Φοβάσαι την γέννα; Σε αγχώνει η γέννα;", με ρωτούν πολλοί! Πως μπορώ να σκέφτομαι την διαδικασία της γέννας όταν πρόκειται να την ακολουθήσει η συγκλονιστική εμπειρία της μητρότητας; Φοβάμαι άλλα πράγματα. Φοβάμαι πως θα κάνω λάθη, αγχώνομαι για το αν είμαι αρκετά άξια γι αυτό για το οποίο προορίζομαι. Πολλοί μου απαντούν πως μάλλον είμαι ιδιαίτερα ανασφαλής και οτι τόσοι και τόσοι γίνανε γονείς... Δεν ξέρω αν λέγεται ανασφάλεια, θα το ονόμαζα ευθύνη, μεγάλη ευθύνη. Ενας άνθρωπος δημιουργήθηκε από τα γονίδιά μας, η ζωή του, η επιβίωσή του εξαρτάται μόνον από μας και ίσως και η ευτυχία του, η ανατροφή του, οι εμπειρίες της ζωής του, η ίδια του η προσωπικότητα. Πως μπορώ να τα πάρω όλα αυτά αψήφιστα!
Εάν ένας άνθρωπος μπορεί να αγχωθεί για το μέλλον του, να νιώσει ανασφαλής ή ανεπαρκής απέναντι σε έναν σύντροφο, γιατί να ναι παράλογο να αγχωθεί για την ευθύνη να καθορίζει σε έναν βαθμό το μέλλον ενός άλλου ανθρώπου ή να νιώσει ανασφαλής και ανεπαρκής μπροστά στο μεγαλείο της λέξης μητέρα;
Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που δηλώνουν πως δεν τους αφορά να γίνουν γονείς. Και δεν το λέω επικρίνοντας την άποψη αυτή. Πραγματικά δεν την κατάλαβα ποτέ. Συνήθως κουνάω το κεφάλι και λέω πως ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Ίσως να είναι και πράξη ευθύνης το να αναγνωρίζεις πως δεν θέλεις να αναλάβεις την ευθύνη! Ίσως να προφυλάσσεις ένα παιδί από την ανεπάρκειά σου ως γονιός, ίσως αν σκέφτονταν κι άλλοι έτσι να είχαν αποφευχθεί πολλά δεινά κάποιων παιδιών... Ίσως! Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους συχνά αναφέρουν την ιδιοτέλεια της απόκτησης ενός παιδιού, το εγωιστικό κίνητρο της διατήρησής μας σ αυτόν τον πλανήτη μέσω των γονιδίων! Δεν το είδα ποτέ έτσι, αν και δεν μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα αυτή σαν ένα αρχέγονο κατάλοιπο. Όμως δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αξία μιας αγάπης απόλυτης και παντοτινής! Τι πιο μεγαλειώδες μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος από το αίσθημα της απόλυτης αγάπης; Άραγε, θα λεγε κάποιος, πόσο ανιδιοτελής είναι η μητρική αγάπη; Δεν είναι, το ομολογώ. Το κέρδος σου από όλο αυτό δεν παύει να υπάρχει και δεν είναι άλλο από την ικανοποίηση πως έκανες σωστά την δουλειά σου, ίσως και η ικανοποίηση πως αυτός ο καρπός που αγαπάς εσύ, σ' αγαπάει επίσης. Δεν την λες και ευτελή μια τέτοια ιδιοτέλεια! Αν πάλι δεν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, αναλαμβάνεις το ρίσκο να ζήσεις μια ζωή με τη γνώση του λάθους σου και αυτό έχει επίσης το μεγαλείο του. Ισως να δείχνει και γενναιότητα.
Κάποτε έμεινα άναυδη μπροστά στην άποψη μιας γυναίκας που δεν ήθελε να θηλάσει το παιδί της γιατί ένιωθε "σαν αγελάδα" ! Πως μπορεί να σου δίνεται η δυνατότητα να ζήσεις το θαύμα της φύσης από κοντά, να γίνεις μέρος του με τον πιο τρυφερό τρόπο κι εσύ να σκέφτεσαι κάτι τόσο απόλυτα φτηνό; Πόσο άδικο είναι να σκέφτεσαι έτσι όταν σου έχει δωθεί ένα τέτοιο δώρο;
Ποτέ δεν τα κατάλαβα λοιπόν όλα αυτά. Ίσως να το πήρα πολύ σοβαρά... Ίσως να μην νιώθεις ποτέ έτοιμος τελικά, ποτέ όσο αναλογίζεσαι την ευθύνη της θέσεώς σου. Είναι ένας ρόλος παντοτινός και χωρίς αντικαταστάτες, χωρίς επιστροφή και χωρίς καμία δοκιμή για να ξέρεις αν μπορείς η όχι να αναλάβεις! Έτσι, μόνο να ρισκάρεις μπορείς και να ελπίζεις πως το καλύτερο που μπορείς θα είναι αρκετό. Άλλωστε μέχρι να το "εμπεδώσεις" πως θα γίνεις γονιός, είσαι ήδη. Ένας άνθρωπος ήδη υπάρχει εκεί μέσα και απλώς σου δίνει λίγο χρόνο να το σκεφτείς, πριν σε αντικρίσει.
Ενα ολόκληρο μωρό 2,5 κιλών βρίσκεται μέσα στο σώμα μου, με προετοιμάζει με κάθε τρόπο την επικείμενη άφιξή του, με κλωτσάει, αλλάζει σχήματα στην κοιλιά μου, "Μαμά έρχομαι!" μου φωνάζει "Και καλά θα κάνεις να το εμπεδώσεις!" "Σε περιμένω...", του ψιθυρίζω, και λέω την πάσα αλήθεια. Είμαι όμως σίγουρη πως, ως κομμάτι ακόμα του σώματός μου, αναγνωρίζει την ανασφάλεια στα λόγια μου. Σε περιμένω δεν σημαίνει πως νιώθω έτοιμος να σε γνωρίσω, ίσως να σημαίνει "Ξέρω πως θα 'ρθεις, σε αγαπάω ήδη".
"Φοβάσαι την γέννα; Σε αγχώνει η γέννα;", με ρωτούν πολλοί! Πως μπορώ να σκέφτομαι την διαδικασία της γέννας όταν πρόκειται να την ακολουθήσει η συγκλονιστική εμπειρία της μητρότητας; Φοβάμαι άλλα πράγματα. Φοβάμαι πως θα κάνω λάθη, αγχώνομαι για το αν είμαι αρκετά άξια γι αυτό για το οποίο προορίζομαι. Πολλοί μου απαντούν πως μάλλον είμαι ιδιαίτερα ανασφαλής και οτι τόσοι και τόσοι γίνανε γονείς... Δεν ξέρω αν λέγεται ανασφάλεια, θα το ονόμαζα ευθύνη, μεγάλη ευθύνη. Ενας άνθρωπος δημιουργήθηκε από τα γονίδιά μας, η ζωή του, η επιβίωσή του εξαρτάται μόνον από μας και ίσως και η ευτυχία του, η ανατροφή του, οι εμπειρίες της ζωής του, η ίδια του η προσωπικότητα. Πως μπορώ να τα πάρω όλα αυτά αψήφιστα!
Εάν ένας άνθρωπος μπορεί να αγχωθεί για το μέλλον του, να νιώσει ανασφαλής ή ανεπαρκής απέναντι σε έναν σύντροφο, γιατί να ναι παράλογο να αγχωθεί για την ευθύνη να καθορίζει σε έναν βαθμό το μέλλον ενός άλλου ανθρώπου ή να νιώσει ανασφαλής και ανεπαρκής μπροστά στο μεγαλείο της λέξης μητέρα;
Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους που δηλώνουν πως δεν τους αφορά να γίνουν γονείς. Και δεν το λέω επικρίνοντας την άποψη αυτή. Πραγματικά δεν την κατάλαβα ποτέ. Συνήθως κουνάω το κεφάλι και λέω πως ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Ίσως να είναι και πράξη ευθύνης το να αναγνωρίζεις πως δεν θέλεις να αναλάβεις την ευθύνη! Ίσως να προφυλάσσεις ένα παιδί από την ανεπάρκειά σου ως γονιός, ίσως αν σκέφτονταν κι άλλοι έτσι να είχαν αποφευχθεί πολλά δεινά κάποιων παιδιών... Ίσως! Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους συχνά αναφέρουν την ιδιοτέλεια της απόκτησης ενός παιδιού, το εγωιστικό κίνητρο της διατήρησής μας σ αυτόν τον πλανήτη μέσω των γονιδίων! Δεν το είδα ποτέ έτσι, αν και δεν μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα αυτή σαν ένα αρχέγονο κατάλοιπο. Όμως δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την αξία μιας αγάπης απόλυτης και παντοτινής! Τι πιο μεγαλειώδες μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος από το αίσθημα της απόλυτης αγάπης; Άραγε, θα λεγε κάποιος, πόσο ανιδιοτελής είναι η μητρική αγάπη; Δεν είναι, το ομολογώ. Το κέρδος σου από όλο αυτό δεν παύει να υπάρχει και δεν είναι άλλο από την ικανοποίηση πως έκανες σωστά την δουλειά σου, ίσως και η ικανοποίηση πως αυτός ο καρπός που αγαπάς εσύ, σ' αγαπάει επίσης. Δεν την λες και ευτελή μια τέτοια ιδιοτέλεια! Αν πάλι δεν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, αναλαμβάνεις το ρίσκο να ζήσεις μια ζωή με τη γνώση του λάθους σου και αυτό έχει επίσης το μεγαλείο του. Ισως να δείχνει και γενναιότητα.
Κάποτε έμεινα άναυδη μπροστά στην άποψη μιας γυναίκας που δεν ήθελε να θηλάσει το παιδί της γιατί ένιωθε "σαν αγελάδα" ! Πως μπορεί να σου δίνεται η δυνατότητα να ζήσεις το θαύμα της φύσης από κοντά, να γίνεις μέρος του με τον πιο τρυφερό τρόπο κι εσύ να σκέφτεσαι κάτι τόσο απόλυτα φτηνό; Πόσο άδικο είναι να σκέφτεσαι έτσι όταν σου έχει δωθεί ένα τέτοιο δώρο;
Ποτέ δεν τα κατάλαβα λοιπόν όλα αυτά. Ίσως να το πήρα πολύ σοβαρά... Ίσως να μην νιώθεις ποτέ έτοιμος τελικά, ποτέ όσο αναλογίζεσαι την ευθύνη της θέσεώς σου. Είναι ένας ρόλος παντοτινός και χωρίς αντικαταστάτες, χωρίς επιστροφή και χωρίς καμία δοκιμή για να ξέρεις αν μπορείς η όχι να αναλάβεις! Έτσι, μόνο να ρισκάρεις μπορείς και να ελπίζεις πως το καλύτερο που μπορείς θα είναι αρκετό. Άλλωστε μέχρι να το "εμπεδώσεις" πως θα γίνεις γονιός, είσαι ήδη. Ένας άνθρωπος ήδη υπάρχει εκεί μέσα και απλώς σου δίνει λίγο χρόνο να το σκεφτείς, πριν σε αντικρίσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου