Το θράσος της ανθρώπινης ύπαρξης έναντι των άλλων όντων..

Ποτέ μου δεν υπήρξα ιδιαίτερα "σκυλόφιλη", ούτε και ιδιαίτερα ζωόφιλη μπορώ να πω, από την άποψη οτι δεν ήμουν από αυτούς που θα έβλεπαν ένα σκυλάκι στον δρόμο και θα έτρεχαν να το χαιδέψουν βγάζοντας διάφορα επιφωνήματα ενθουσιασμού και λατρείας. Πάντα θεωρούσα λίγο υποκριτικό αυτό το στιλ και ίσως από μέσα μου να κορόιδευα και λίγο όλους αυτούς που μιλούσαν διαρκώς και με καμάρι για τα κατορθώματα του σκύλου τους. Έτρεφα μια συμπάθεια βέβαια για αυτά, όπως και για κάθε τι ζωντανό και χνουδωτό (εξαιρούνται τα ποντίκια) και φυσικά με τρόμαζε πάντα η ιδέα πως μπορεί κάποιος άνθρωπος να εκμεταλλευτεί την ανωτερότητά του -σχετική πάντα- για να κάνει κακό σε κάποιο ζώο. Ίσως ακόμα και τώρα που έχω σκυλάκι να μην θεωρούμαι "σκυλόφιλη", αφού νομίζω πως κυρίως αγαπάω το δικό μου και ακόμα δεν ενθουσιάζομαι με τα υπόλοιπα. Άλλωστε για να θεωρούμαι φιλάνθρωπος θα έπρεπε να ενθουσιάζομαι με όποιον άνθρωπο βλέπω στο δρόμο;!;!; Δε νομίζω... Ίσως εδώ να αποδίδω την υποκρισία! Ωστόσο έμαθα πολλά από την Ροζούλα και κυρίως οτι δεν διαφέρουμε και πολύ οι άνθρωποι και οι σκύλοι. Προς έκπληξή μου ανακάλυψα πως έχουνε και αυτοί προσωπικότητα. Ομολογώ πως δεν το ήξερα. 

Έτσι λοιπόν δεν θα έλεγα πως είμαι και καμία τρελαμένη με τους σκύλους και τα ζώα, ούτε οτι βρίσκω το νόημα της ζωής μέσα από αυτά. Ωστόσο έχω σοβαρές ενστάσεις για το πως αποφασίσαμε οι άνθρωποι από μόνοι μας να ορίζουμε προτεραιότητες σ αυτόν τον κόσμο για το ποιος είναι πιο σημαντικός και ποιος όχι. Και φυσικά πάντα πιο σημαντικοί είμαστε του λόγου μας, όχι για άλλο λόγο αλλά γιατί είμαστε εμείς!!! Έτσι, αποφασίσαμε ότι αυτός ο κόσμος φτιάχτηκε για μας, βγάλαμε νόμους που απαγορεύουν στα ζώα να αφοδεύουν, να πατάνε, ακόμα και να περνάνε από διάφορα μέρη που εμείς δεν θέλουμε, απαγορεύουμε στους σκύλους να γαβγίζουν όταν είμαστε κοντά γιατί μας ενοχλούν, θεωρούμε δικαίωμά μας ακόμα και να μην βρίσκονται στο οπτικό μας πεδίο γιατί μπορεί να μην μας αρέσουν! Φυσικά δεν θα αναφερθώ σε περιπτώσεις βίας γιατί εκεί πάμε σε άλλη συζήτηση και νομίζω πως και ο πλέον άσχετος με τους σκύλους είναι κάτι που καταδικάζει. Ωστόσο αυτή την παράλογη νοοτροπία των προτεραιοτήτων την έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που απλώς μας φαίνεται αυτονόητη! 

Για παράδειγμα, εμείς μπορούμε να κάνουμε την ανάγκη μας και να δημιουργούμε αποχετεύσεις που καταλήγουν στην θάλασσα και ενοχλούν τα ψάρια, αλλά αφού ο κόσμος είναι δικός μας δεν πειράζει, ας μας κάνουν μήνυση τα ηλίθια ψάρια άμα θέλουν! Αν όμως ένας σκύλος κάνει την ανάγκη του εκεί που κάνουμε την βόλτα μας, μέχρι και να τον δολοφονήσουμε θεωρούμε οτι έχουμε το δικαίωμα! Αφού μας ενοχλεί!! 

Απέναντι από το σπίτι μου υπάρχει ένα πάρκο. Εκεί παίζουν παιδιά γι αυτό και αποφεύγουμε να βγάζουμε την Ρόζα εκεί βόλτα για να μην κάνει την ανάγκη της (Αν και δεν ξέρω πόσο χρήσιμο είναι κάτι τέτοιο, αφού ούτως η άλλως τα αδέσποτα μια χαρά την κάνουν την δουλειά τους. Όταν βγάζεις το παιδί σου σε εξωτερικό χώρο να παίξει πρέπει να είσαι προετοιμασμένος οτι δεν μπορούν να είναι όλα αποστειρωμένα. Και όχι, η λύση δεν είναι ο μπόγιας, γιατί το αδέσποτο έχει τα ίδια δικαιώματα με εσένα σ αυτόν τον ριμαδοπλανήτη! ). Παρ όλα αυτά κάποιες φορές που περνάμε από κει μπορεί να μην προλάβεις να την μαζέψεις και να τα αφήσει. Άμα είναι κακά τα μαζεύεις, άμα είναι τσίσα είναι λίγο δύσκολο... Θα βγει λοιπόν η κυρα- Πίτσα από το μπαλκόνι και θα φωνάζει... Η κυρα Πίτσα που φεύγοντας από το πάρκο άφησε πίσω της τρία σακουλάκια από κρουασάν, δύο μπουκαλάκια από νερό, αποτσίγαρα και ότι άλλο χρησιμοποίησαν αυτή και οι φιλενάδες της πριν φύγουν από το πάρκο! Πώς να μην εξοργίζεσαι με το θράσσος των ανθρώπων να θεωρούν δικαίωμά τους να μολύνουν με κάθε τρόπο αυτόν τον πλανήτη, να τον θεωρούν κτήμα τους εν ολίγοις, και να απαγορεύουν σε ένα ζώο να τον χρησιμοποιεί με τον πιο φυσικό και άκακο τρόπο! "Τα ούρα κυρία μου, εξατμίζονται αλλά και απορροφώνται από το χώμα, ενώ τα κόπρανα αποτελούν εξαιρετικό λίπασμα για το γκαζόν, αντίθετα με τα πλαστικά που αφήσατε πίσω σας που θα χρειαστούν πολύ περισσότερο για να απορροφηθούν." "Εάν ήσουνα στην Γερμανία..." "Εάν εσύ ήσουνα στην Γερμανία θα είχαμε λίγο λιγότερα σκουπίδια σ αυτό το πάρκο"! (Και σεις και η Γερμανία σας! Δεν έχω κάτι με την χώρα αλλά τρελαίνομαι με τους "παλινοστούντες" Έλληνες που το λένε αυτό συνέχεια. Αυτό το θέμα ίσως το θίξω άλλη φορά...) 

Πέρυσι πήγαμε διακοπές στην Πάργα και πήραμε μαζί και την Ρόζα. Φυσικά για να βρούμε ξενοδοχείο να την δεχτεί ιδρώσαμε... Αφού βρήκαμε τελικά ένα (που το πληρώσαμε χρυσάφι) και αφού μας είχε βγει η ψυχή να την περιορίζουμε συνεχώς για να μην μας κάνει κανείς παρατήρηση οτι γάβγισε, κουνήθηκε, ανέπνευσε και ενόχλησε κανέναν... είπαμε να πάμε για μπάνιο και ψάχναμε την πιο απομονωμένη παραλία, μήπως και μπορέσουμε να μπούμε και οι δυο μαζί στην θάλασσα και να μην μείνει πάλι ο ένας να προσέχει την Ρόζα έξω (φυσικά δεν τολμούσαμε να βάλουμε την Ρόζα στην θάλασσα εκεί που έχει κόσμο, αφού και η θάλασσα η ίδια μας ανήκει). Βρήκαμε λοιπόν ένα σημείο σε κάτι βράχια, με κάτι κοτρώνες στον βυθό που είχαν ανοίξει πληγές στα πόδια μας, και αφού ριμαδοκάναμε μπάνιο, έπρεπε να πάρω την Ρόζα και να την πλύνω με γλυκό νερό για να μην πάθει θερμοπληξία και εγκαύματα από το αλάτι και την άμμο. Την πήρα λοιπόν αγκαλιά για να την πάω σε ένα σημείο παρα πέρα που είχε οργανωμένη παραλία και ντουζιέρες. Δεν άντεξα όμως να την κουβαλάω με την ζέστη πάνω στην άμμο και την άφησα να περπατήσει για λίγα μέτρα στην άμμο, αρκετά μακριά από τις ξαπλώστρες, σε απόσταση τουλάχιστον 2 μέτρων από την τελευταία. Αυτό ήταν! Ένας σκύλος περπάτησε πάνω στην άμμο! Πάνω στην άμμο, που για κάποιο λόγο επίσης ανήκει στους ανθρώπους, και μία κυρία (τέλος πάντων), σηκώθηκε από την άλλη άκρη της παραλίας και άρχισε να γκαρίζει που πέρασα τον σκύλο από την παραλία και πήγα να τον πλύνω στην βρύση που πλένουν τα παιδιά τους! Λες και με το ίδιο νερό θα πλένονταν τα παιδιά τους, θα το μάζευαν από κάτω και θα πλένονταν... "Σας ενόχλησε κυρία μου ο σκύλος με οποιονδήποτε τρόπο;" "Σας κατούρησε; Σας έγλειψε, πέταξε χώματα πάνω σας; Σας ακούμπησε έστω;;;" Τι ακριβώς σας έκανε;" "Δεν καταλαβαίνεις!" μου λέει, "Απαγορεύονται οι σκύλοι στις παραλίες!" "Για να καταλάβω" της λέω, "Παραδέχεστε οτι δεν σας ενόχλησε με κανέναν τρόπο και μου λέτε οτι είναι καθαρά νομικό το θέμα." (Αν και δεν νομίζω πως ισχύει κάτι τέτοιο) "Κάντε μου μήνυση τότε. Έαν σας είχε ενοχλήσει θα σας ζητούσα συγγνώμη. Τώρα απλώς μπορώ να σας συστήσω να μου κάνετε μήνυση!"  

Πως μπορεί να εξηγηθεί αυτός ο παραλογισμός; Γιατί αυτή η ευτραφής κυρία προτίμησε να χαλάσει το μπάνιο της και την ησυχία της από την άλλη άκρη της παραλίας για να έρθει να κάνει σαματά για ένα σκύλο που απλά πέρασε σχετικά κοντά της; Αηδίασε στην όψη του; Νευρίασε με το θράσος ενός άλλου όντος να χρησιμοποιήσει αυτό που θεωρούσε ιδιοκτησία της; Είχε απλώς όρεξη για καυγά;

Πραγματικά δεν κατάλαβα! Φυσικά κατέληξα στο συμπέρασμα πως είναι καλύτερα να βρεις κάπου να αφήσεις τον σκύλο σου όταν πας διακοπές, αλλιώς καλύτερα να μην πας.

Κλείνοντας, θα έλεγα πως σέβομαι την άποψη του καθενός περι αισθητικής και παραδέχομαι οτι τα κόπρανα στο πάρκο ή στο πεζοδρόμιο μπορεί να μην μολύνουν, αλλά δεν είναι όμορφα και κάποτε μπορούν να γίνουν ιδιαίτερα αηδιαστικά, ειδικά αν τα πατήσεις! Γι αυτό και είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε αυτό όσον αφορά το σκυλάκι μας. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην εξοργίζομαι με το παράλογο της υπόθεσης. Να θεωρούμε τους εαυτούς μας εξαίρεση σε ότι αφορά την τήρηση των κανόνων αισθητικής, ακόμα και σε περιπτώσεις που η έλλειψη αισθητικής ακολουθείται από σοβαρή παρέμβαση και μόλυνση σε αυτόν τον πλανήτη! Ποιός μας είπε πραγματικά οτι είναι δικός μας αυτός ο κόσμος; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να βγάζουμε νόμους με βάση το τι μας βολεύει; Ποιος μας όρισε ανώτερα όντα; Και εδώ είναι μία επιπλέον σοβαρή ένστασή μου σε σχέση με τον χριστιανισμό... Ο Θεός, λέει, για μας τον έφτιαξε τον κόσμο... Μήπως έτσι απλώς μας βολεύει να πιστεύουμε;